TEMPURA DE VERDURIÑAS DA NOSA HORTA

Bueno, bueno, bueno, pois vamos logo falar da tempura, unha fariña que serve para napar varios xéneros, para posteriormente ser frixidos, inda que nas nosas cociñas se leva utilizando fai unhos cinco ou seis anos aproximadamente, en Xapón xa levan séculos dandolle uso, e dise que chegou cando Marco Polo chegou a China, e decir que xa choveu dende esa data.
Pero o que realmente nos interesa a nos saber, e cocer ben as verduriñas, neste caso, que é do que vamos a falar.
Inda que para moitos pareza unha cousa que non ten moito aquel, si que ten, xa que o mais importante desto é buscarlle o punto, non pasalas de cocción, debemos de cociñalas facendo que nos queden algo duriñas, o que se soe chamar na cociña ó dente, e tamen seria importante, cociñalas ó vapor, para que desta maneira, non lles quedase todo o sabor na auga, para mais tarde esta auga tirala polo fregadeiro. Normalmente para cociñalas ó vapor, nas cociñas dos restaurantes contamos con fornos que nos facilitan a tarea, cociñandonolas cousas ó vapor e ós grados que nos desexemos, pero esto non quere decir que nas nosas casas, seguindo os metodos mais antigüos non o poidamos facer, xa que podemos utilizar unha vaporeira, que consiste nunha cacerola con un fondo para a auga, e unha segunda parte en forma de rexilla que non esta en contacto ca de abaixo,para poñer os productos a cociñar, aqui desta maneira cociñaremos só co vapor, e todo o que fagamos nos vai a conservar o seu sabor natural, falamos de verduras, pero aplicase as patacas, e como non tamen ós peixes, os cales quedan co seu sabor natural do mar.
Pois feito este paso, xa non nos queda mais nada que pasar estas verduriñas por a tempura, que resulta de coller a fariña que se comercializa xa con ese nome e misturala con auga morna, e frixilas en aceite non moi quente, e durante moi pouco espazo de tempo.
As verduriñas que eu usei para este prato en concreto foron: xudias, calabacín, cenoura, endivias, pementos vermellos do país ( que previamente foron asados ó forno e despelexados), uns espárragos verdes e un pouquiño de porro frixido.
E moi típico acompañar este prato con unha salsa tamen de orixe xapones como é unha salsa de soja.
Inda que parezca moi complicado, é moi sinxelo, e animovos a que o provedes a facer.